ศึกษาวิเคราะห์ ความสัมพันธ์ของกรรมและสังสารวัฏในพระพุทธศาสนาเถรวาท
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 3 ประการ ได้แก่ (1) เพื่อศึกษาแนวคิดเรื่องกรรมในพระพุทธศาสนาเถรวาท (2) เพื่อศึกษาแนวคิดเรื่องสังสารวัฏในพระพุทธศาสนาเถรวาท และ (3) เพื่อวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างกรรมกับสังสารวัฏตามหลักคำสอนของพระพุทธศาสนาเถรวาท การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงเอกสาร โดยศึกษาข้อมูลจากคัมภีร์พระไตรปิฎก อรรถกถา และเอกสารทางวิชาการที่เกี่ยวข้อง ใช้วิธีการวิเคราะห์เชิงเนื้อหา และนำเสนอผลการศึกษาในลักษณะพรรณนาเชิงวิเคราะห์ ประชากรและกลุ่มตัวอย่างของการวิจัยคือเอกสารปฐมภูมิและทุติยภูมิที่เกี่ยวข้องกับหลักกรรมและสังสารวัฏ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบบันทึกข้อมูลเอกสาร และการวิเคราะห์ข้อมูลใช้การจัดหมวดหมู่แนวคิดและการตีความเชิงหลักธรรม
ผลการวิจัยพบว่า แนวคิดเรื่องกรรมในพระพุทธศาสนาเถรวาทมิได้หมายถึงเพียงการกระทำทั่วไป หากแต่หมายถึงการกระทำทางกาย วาจา และใจที่มีเจตนาเป็นตัวกำหนด ซึ่งเจตนานี้เองเป็นปัจจัยสำคัญที่ก่อให้เกิดผลกรรมและส่งผลต่อการเวียนว่ายตายเกิดในสังสารวัฏ กรรมสามารถจำแนกออกเป็นหลายประเภทตามลักษณะของผลที่ให้ และเป็นกลไกหลักที่ทำให้สัตว์โลกต้องดำรงอยู่ในวัฏฏะแห่งทุกข์อย่างต่อเนื่อง ส่วนแนวคิดเรื่องสังสารวัฏในพระพุทธศาสนาเถรวาทอธิบายถึงกระแสการเกิดดับของขันธ์ทั้งห้า ซึ่งดำเนินไปตามหลักเหตุและปัจจัย กล่าวคือ เมื่อมีกรรมเป็นเหตุ ย่อมมีการเกิดใหม่เป็นผล และการเกิดนั้นย่อมเป็นเงื่อนไขให้กรรมใหม่เกิดขึ้นอีก วัฏฏะดังกล่าวจะดำรงอยู่ตราบใดที่อวิชชาและตัณหายังไม่ถูกดับสิ้น การวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างกรรมและสังสารวัฏชี้ให้เห็นว่า กรรมเป็นทั้งสาเหตุและแรงขับเคลื่อนสำคัญของการเวียนว่ายตายเกิด ดังนั้น การเข้าใจความสัมพันธ์ดังกล่าวจึงเป็นพื้นฐานสำคัญในการพัฒนาปัญญาและการดำเนินชีวิตเพื่อมุ่งสู่การหลุดพ้นจากสังสารวัฏตามแนวทางพระพุทธศาสนาเถรวาท
Article Details
เอกสารอ้างอิง
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. เล่มที่ 12. กรุงเทพฯ: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. เล่มที่ 20. กรุงเทพฯ: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระธรรมกิตติวงศ์ (ทองดี สุรเตโช). (2553). พจนานุกรมเพื่อการศึกษาพุทธศาสน์. กรุงเทพฯ: เลี่ยงเชียง.
พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตฺโต). (2542). พุทธธรรม. กรุงเทพฯ: มหามกุฏราชวิทยาลัย.
พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตฺโต). (2546). พุทธธรรม: ฉบับปรับปรุงและขยายความ. กรุงเทพฯ: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตฺโต). (2554). พุทธธรรม ฉบับปรับขยาย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2538). กรรมตามหลักพระพุทธศาสนา. กรุงเทพฯ: มูลนิธิพุทธธรรม.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2555). กรรมตามหลักพระพุทธศาสนา. กรุงเทพฯ: มูลนิธิพุทธธรรม.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2555). นิติธรรมกับกฎแห่งกรรม. กรุงเทพฯ: มูลนิธิพุทธธรรม.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2558). พุทธธรรมกับการอธิบายสังสารวัฏ. กรุงเทพฯ: มูลนิธิพุทธธรรม.
พระปลัดศานิตย์ นิจฺจงฺคุโณ. (2563). กรรมในทัศนะปรมัตถธรรม. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์พุทธศาสน์.
สมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช (เจริญ สุวฑฺฒโน). (2554). หลักกรรมและการดำเนินชีวิต. กรุงเทพฯ: มหามกุฏราชวิทยาลัย.
สุจิตต์ วงษ์เทศ. (2560). พุทธศาสนากับวัฒนธรรมความเชื่อเรื่องสังสารวัฏ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มติชน.
สุภาณี จันทร์งาม. (2560). สมมติสัจจะและปรมัตถสัจจะในพระพุทธศาสนาเถรวาท. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุวรรณา สถาอานันท์. (2560). พุทธจริยศาสตร์กับการพัฒนามนุษย์ในสังคมร่วมสมัย. วารสารพุทธศาสน์ศึกษา, 24(2), 1–25.
วศิน อินทสระ. (2558). ปฏิจจสมุปบาท: หลักเหตุปัจจัยในพระพุทธศาสนา. กรุงเทพฯ: ธรรมสภา.
อภิญญา เฟื่องฟู. (2562). ความเชื่อเรื่องกรรมกับพฤติกรรมทางสังคมของชาวพุทธไทย. วารสารสังคมศาสตร์, 31(1), 45–68.
Collins, S. (1998). Nirvana and other Buddhist felicities: Utopias of the Pali imaginaire. Cambridge: Cambridge University Press.
Gombrich, R. (2009). What the Buddha thought. London: Equinox.
Harvey, P. (2013). An introduction to Buddhism: Teachings, history and practices (2nd ed.). Cambridge: Cambridge University Press.
Keown, D. (2016). Buddhist ethics: A very short introduction. Oxford: Oxford University Press.
Payutto, P. A. (2003). Good, evil and beyond: Kamma in the Buddha’s teaching. Bangkok: Buddhadhamma Foundation.