แนวทางการพัฒนาหลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย นครปฐม
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยเรื่อง “แนวทางการพัฒนาหลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา ในมหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย นครปฐม” มีวัตถุประสงค์ 2 ประการ 1) เพื่อพัฒนาหลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนาที่เน้นผลลัพธ์การเรียนรู้ของผู้เรียน 2) เพื่อศึกษาผลการใช้หลักสูตร ศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนาที่เน้นผลลัพธ์การเรียนรู้ของผู้เรียน กลุ่มประชากรคือผู้มีส่วนเกี่ยวข้องกับหลักสูตรนักศึกษา อาจารย์ประจำหลักสูตร เจ้าหน้าที่ฝ่ายของเรือนจำ ใช้ระเบียบวิธีวิชัยแบบการวิจัยและพัฒนา (Research and development) การพัฒนาหลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนาที่เน้นผลลัพธ์การเรียนรู้ของผู้เรียนพบว่า การพัฒนาหลักสูตรประกอบด้วยองค์ประกอบ 5 ด้าน คือ 1) การวางแผนหลักสูตร 2) การกําหนดคุณลักษณะของบัณฑิต 3) การกำหนดปรัชญาและความสำคัญของหลักสูตร 4) การกำหนดวัตถุประสงค์ของหลักสูตร และ 5) การกำหนดผลลัพธ์การเรียนรู้ระดับหลักสูตร องค์ประกอบทั้ง 5 ด้านนี้ นำไปสู่การพัฒนาหลักสูตรสำหรับนักศึกษาในเรือนจำ เพื่อผลิตบัณฑิตที่มีความรู้ควบคู่คุณธรรม รวมทั้งมีความสามารถในการใช้หลักธรรมคำสอน เพื่อปรับเปลี่ยนพฤติกรรม ขัดเกลาพฤตินิสัยเป็นสิ่งสำคัญต่อผู้ต้องขังที่จะพ้นโทษมาเป็นคนดีของสังคม
ผลการใช้หลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนาที่เน้นผลลัพธ์การเรียนรู้ของผู้เรียนพบว่า หลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนาเป็นหลักสูตรปรับปรุงปี พ.ศ. 2567 นำมาใช้ในการจัดการเรียนการสอนในปีการศึกษา 2568 ณ เรือนจำกลางบางขวาง ผลการใช้หลักสูตร พิจารณาตามองค์ประกอบ 4 ด้าน 1) ประสิทธิภาพของตัวหลักสูตร 2) ความสามารถในการออกแบบการเรียนรู้รายวิชา 3) ผลลัพธ์การเรียนรู้ของผู้เรียน 4) ความพึงพอใจของผู้มีส่วนเกี่ยวข้องกับหลักสูตร
Article Details
เอกสารอ้างอิง
คณะกรรมการมาตรฐานการอุดมศึกษา. (2565). ประกาศคณะกรรมการมาตรฐานการอุดมศึกษา เรื่อง รายละเอียดผลลัพธ์การเรียนรู้ตามมาตรฐานคุณวุฒิระดับอุดมศึกษา พ.ศ. 2565. ราชกิจจานุเบกษา, เล่ม 139 ตอนพิเศษ (35).
จันทิมา แสงแพร, พระมหาจักรพล อาจารสุโภ, และพระมหาขนบ สหายปญฺโญ. (2566). ความคาดหวังของนักศึกษาในเรือนจำที่มีต่อการพัฒนาหลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา: กรณีศึกษาเรือนจำกลางระยอง. วารสารพุทธศาสตร์ศึกษา, 73–88.
บัณฑิต ทิพากร. (2561). การจัดการศึกษาที่มุ่งเน้นผลลัพธ์ (Outcome-Based Education). กรุงเทพมหานคร: ผู้เขียน.
บุญร่วม คำเมืองแสน, พระมหาบุญไทย ปุญฺญามโน, พระครูปลัดสุวัฒนเมธาคุณ, พระมหามฆวินททร์ ปุริสุตฺตโม, และกฤตสุชิน พลเสน. (2562). แนวทางการจัดการศึกษาพระพุทธศาสนาแก่ผู้ต้องขังในทัณฑสถานของมหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย. วารสารพุทธศาสตร์ศึกษา, 349–363.
ภาควิชาพุทธศาสตร์. (2567). เอกสารบันทึกข้อตกลงความร่วมมือทางวิชาการและการจัดการศึกษาระดับอุดมศึกษาด้านพระพุทธศาสนาในเรือนจำและทัณฑสถาน. นครปฐม: คณะศาสนาและปรัชญา มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย.
มานะ สินธุวงษานนท์, และนัฐยา บุญกองแสน. (2566). การจัดทำหลักสูตรที่มุ่งผลลัพธ์การเรียนรู้ของผู้เรียน (Outcome-Based Education: OBE) คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยวงศ์ชวลิตกุล. วารสารศึกษาศาสตร์, 470–482.
ราชกิจจานุเบกษา. (2561). ประกาศ เรื่อง ยุทธศาสตร์ชาติ (พ.ศ. 2561–2580). ราชกิจจานุเบกษา, เล่ม 135 ตอนที่ 82 ก (1–71).
ราชกิจจานุเบกษา. (2565). ประกาศคณะกรรมการมาตรฐานการอุดมศึกษา เรื่อง รายละเอียดผลลัพธ์การเรียนรู้ตามมาตรฐานคุณวุฒิระดับอุดมศึกษา พ.ศ. 2565. ราชกิจจานุเบกษา (35).
สมชาย เทพแสง, กันต์ฐมณีญา นฤโฆษกิตติกีรติ, และอัจฉริยา เทพแสง. (2566). การศึกษาที่เน้นผลลัพธ์ Outcome-Based Education (OBE): Important Key in Student-Centered Learning Management. วารสารการศึกษา, 39–52.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2555). การศึกษากับการพัฒนามนุษย์. กรุงเทพฯ: มูลนิธิพุทธธรรม.
Biggs, J., & Tang, C. (2011). Teaching for quality learning at university (4th ed.). Maidenhead: McGraw-Hill/Open University Press.
Spady, W. G. (1994). Outcome-based education: Critical issues and answers. Arlington, VA: American Association of School Administrators.
Tyler, R. W. (1949). Basic principles of curriculum and instruction. Chicago: University of Chicago Press.
UNESCO. (2015). Rethinking education: Towards a global common good? Paris: UNESCO Publishing.
