ผลจากปัจจัยส่วนบุคคลและการจัดการความสามารถที่เกิดขึ้นกับผลการปฏิบัติงาน ของพนักงาน บริษัท โอคิซึโมะอินเตอร์เนชั่นแนล (เอเซีย) จำกัด จังหวัดปราจีนบุรี เพื่อพัฒนาแนวทางการบริหารทรัพยากรมนุษย์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาระดับการจัดการความสามารถขององค์การและผลการปฏิบัติงานของพนักงาน (2) ศึกษาปัจจัยส่วนบุคคลที่มีผลต่อผลการปฏิบัติงาน และ (3) ศึกษาการจัดการความสามารถที่มีอิทธิพลต่อผลการปฏิบัติงานของพนักงาน บริษัท โอคิซึโมะ อินเตอร์เนชั่นแนล (เอเซีย) จำกัด กลุ่มตัวอย่างคือพนักงานจำนวน 119 คน โดยใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูล สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ประกอบด้วยสถิติพรรณนา ได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติอ้างอิง ได้แก่ การทดสอบค่าเฉลี่ยแบบอิสระ (t-test) การวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว (One-way ANOVA) และการวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณแบบขั้นตอน (Stepwise Multiple Regression Analysis)
ผลการวิจัยพบว่า การจัดการความสามารถขององค์การและผลการปฏิบัติงานของพนักงานโดยรวมอยู่ในระดับสูง โดยด้านที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุดคือพฤติกรรมเสริม รองลงมาคือความสามารถในการปรับตัว ส่วนด้านที่มีค่าเฉลี่ยต่ำสุดคือการวางแผนความสามารถ แสดงให้เห็นว่าองค์การให้ความสำคัญกับความร่วมมือและความยืดหยุ่นในการทำงานมากกว่าการวางแผนเชิงระบบระยะยาว ส่วนผลการปฏิบัติงานของพนักงานอยู่ในระดับสูงมาก โดยเฉพาะด้านความร่วมมือและการรักษาความสัมพันธ์กับเพื่อนร่วมงาน สำหรับปัจจัยส่วนบุคคล พบว่า เพศ อายุ ระดับการศึกษา และอายุงาน ไม่มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติต่อผลการปฏิบัติงาน ยกเว้นตำแหน่งงานที่แตกต่างกัน ซึ่งส่งผลอย่างมีนัยสำคัญ โดยพนักงานระดับบริหารมีผลการปฏิบัติงานสูงกว่าระดับปฏิบัติการ สะท้อนถึงความสำคัญของบทบาทและความรับผิดชอบที่แตกต่างกัน ส่วนตัวแปรการจัดการความสามารถที่มีอิทธิพลต่อผลการปฏิบัติงาน ได้แก่ การรักษาและจูงใจ (Beta = 0.556) และการวางแผนความสามารถ (Beta = 0.251) ที่มีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 แสดงให้เห็นว่าการสร้างแรงจูงใจและการวางแผนพัฒนาศักยภาพบุคลากรอย่างเป็นระบบมีส่วนสำคัญในการยกระดับผลการปฏิบัติงานของพนักงาน ขณะที่การสรรหาและการพัฒนา/ฝึกอบรมยังไม่ส่งผลโดยตรงในปัจจุบัน
Article Details
เอกสารอ้างอิง
บุญชม ศรีสะอาด. (2545). การวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 7). กรุงเทพมหานคร: สุวีริยาสาส์น.
ศุภกานต์ ภูวพัฒน์. (2561). ความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยส่วนบุคคลกับผลการปฏิบัติงานของพนักงานโรงงานอุตสาหกรรม. วารสารวิจัยธุรกิจและสังคม, 16(3), 112–124.
สุนันทา ภู่วโรดม. (2563). การจัดการความสามารถของพนักงานในองค์กรอุตสาหกรรม. วารสารการจัดการและพัฒนาทรัพยากรมนุษย์, 7(2), 45–58.
วรรณี รัตนพงษ์. (2564). การจัดการความสามารถของพนักงานในอุตสาหกรรมการผลิต: กรณีศึกษาเขตภาคตะวันออก. วารสารบริหารธุรกิจและเศรษฐศาสตร์, 9(1), 33–49.
วรัญญา พิศนุรักษ์. (2562). ปัจจัยส่วนบุคคลที่มีผลต่อผลการปฏิบัติงานของพนักงานในอุตสาหกรรมการผลิต. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา, 14(27), 65–77.
Aguinis, H. (2019). Performance management (4th ed.). Chicago, IL: Chicago Business Press.
Collings, D. G., & Mellahi, K. (2009). Strategic talent management: A review and research agenda. Human Resource Management Review, 19(4), 304–313. https://doi.org/ 10.1016/j.hrmr.2009.04.001
Creswell, J. W., & Creswell, J. D. (2018). Research design: Qualitative, quantitative, and mixed methods approach (5th ed.). Thousand Oaks, CA: Sage Publications.
Hair, J. F. Jr., Black, W. C., Babin, B. J., & Anderson, R. E. (2019). Multivariate data analysis (8th ed.). Cengage Learning.
Herzberg, F. (1959). The motivation to work. New York, NY: John Wiley & Sons.
Katzenbach, J. R., & Smith, D. K. (1993). The wisdom of teams: Creating the high-performance organization. Boston, MA: Harvard Business School Press.
Kerlinger, F. N., & Lee, H. B. (2000). Foundations of behavioral research (4th ed.). Fort Worth, TX: Harcourt College Publishers.
Nunnally, J. C. (1978). Psychometric theory (2nd ed.). New York, NY: McGraw-Hill.
Nuwongsri, S., & Nawakitphaitoon, K. (2021). The impact of performance management systems on employee job satisfaction and performance in Thai organizations. Journal of Business and Management Studies, 9(2), 45–60.
Pulakos, E. D., Arad, S., Donovan, M. A., & Plamondon, K. E. (2000). Adaptability in the workplace: Development of a taxonomy of adaptive performance. Journal of Applied Psychology, 85(4), 612–624. https://doi.org/10.1037/0021-9010.85.4.612
Rattanan, S. (2017). Human resource competency management and its effects on employee performance: Evidence from Thailand. Asian Journal of Human Resource Management, 5(2), 75–90.
Robbins, S. P. (2003). Organizational behavior (10th ed.). Upper Saddle River, NJ: Prentice Hall.
Roopsuwankun, P. (2019). Personal factors influencing employee performance in Thai manufacturing firms. Thai Journal of Management Research, 8(1), 12–25.
Saha, S., Banerjee, A., & Singh, P. (2021). Knowledge management practices and employee performance: Empirical evidence from Asian manufacturing. Knowledge and Process Management, 28(3), 210–222. https://doi.org/10.1002/kpm.1675
Schwab, K. (2017). The fourth industrial revolution. Geneva, Switzerland: World Economic Forum.
Srisook, K., & Pasunon, S. (2025). Strategic human resource management and employee performance in Thai industries. Thai Journal of Organizational Studies, 12(1), 101–120.
Srisunthorn, P. (2022). Knowledge management and organizational performance: Insights from Thai SMEs. Journal of Knowledge Management Practice, 13(2), 34–50.
Stahl, G. K., Björkman, I., Farndale, E., Morris, S., Paauwe, J., Stiles, P., ... & Wright, P. (2012). Six principles of effective global talent management. Sloan Management Review, 53(2), 25–32.
