ความสำคัญของพระพุทธศาสนาในยุคที่ศรัทธาถูกท้าทาย
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์ความสำคัญ บทบาท และคุณค่าของพระพุทธศาสนาในบริบทสังคมร่วมสมัยที่ศรัทธาทางศาสนากำลังเผชิญกับความท้าทายจากความเปลี่ยนแปลงด้านวัฒนธรรม วิถีชีวิต และองค์ความรู้สมัยใหม่ อันได้แก่ วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี และสื่อสังคมออนไลน์ ซึ่งส่งผลให้เกิดการตั้งคำถามต่อความเชื่อดั้งเดิมและสถาบันทางศาสนาอย่างกว้างขวาง การศึกษานี้ใช้แนวทางการวิเคราะห์เชิงคุณภาพโดยอาศัยกรอบแนวคิดด้านสังคมศาสตร์และพุทธปรัชญา เพื่อสะท้อนพลวัตของศรัทธาและการปรับตัวของพระพุทธศาสนาในยุคปัจจุบัน
ผลการศึกษาพบว่า แม้ศรัทธาทางศาสนาจะถูกท้าทายอย่างมีนัยสำคัญ แต่พระพุทธศาสนายังคงดำรงคุณค่าอย่างยั่งยืนผ่านหลักธรรมที่ตั้งอยู่บนเหตุและผล ซึ่งสามารถประสานสอดคล้องกับองค์ความรู้ทางวิทยาศาสตร์และบริบทสมัยใหม่ได้อย่างสมดุล นอกจากนี้ ความท้าทายดังกล่าวยังทำหน้าที่เป็นปัจจัยกระตุ้นให้เกิดการทบทวนบทบาท รูปแบบ และกลไกการถ่ายทอดพระธรรมคำสอนให้มีความร่วมสมัยและเข้าถึงผู้คนมากยิ่งขึ้น โดยเฉพาะบทบาทของพระสงฆ์ซึ่งควรปรับจากการเป็นเพียงผู้ประกอบพิธีกรรมไปสู่การเป็นผู้นำทางจิตวิญญาณ นักสื่อสารสาธารณะ และผู้มีส่วนร่วมในประเด็นสังคมร่วมสมัย องค์ความรู้ที่ได้จากการศึกษานี้ชี้ให้เห็นว่า การธำรงรักษาแก่นแท้ของพุทธธรรมควบคู่กับการปรับตัวเชิงบริบทเป็นกลไกสำคัญที่เอื้อต่อความยั่งยืนของพระพุทธศาสนาในโลกสมัยใหม่ ทั้งยังตอกย้ำบทบาทของพระพุทธศาสนาในฐานะแหล่งพัฒนาปัญญา การรู้เท่าทันตนเอง และการเยียวยาทางจิตใจ ซึ่งสามารถตอบสนองต่อปัญหาความซับซ้อน ความเครียด และความโดดเดี่ยวของมนุษย์ในสังคมร่วมสมัยได้อย่างมีประสิทธิภาพ อันนำไปสู่ความสงบ ความพอเพียง และความเป็นอิสระทางจิตใจในระยะยาว
Article Details
เอกสารอ้างอิง
เขมรังสี ภิกขุ. (2558). การฝึกสติปัฏฐาน 4 และการพัฒนาจิต. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ฉัตรทิพย์ นาถสุภา. (2558). พุทธศาสนาและอัตลักษณ์วัฒนธรรมในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ประเวศ วะสี. (2559). สังคมไทยกับพลวัตความเชื่อและพหุนิยมทางศาสนา. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มติชน.
พระธรรมปิฎก (ป. อ. ปยุตฺโต). (2545). พุทธธรรมสำหรับชีวิตประจำวัน. กรุงเทพฯ: มูลนิธิพุทธธรรม.
พระมหาประยูร ญาณปฺปทีโป. (2561). บทบาทพระสงฆ์และสื่อดิจิทัลในการเผยแผ่พระพุทธศาสนา. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์วัดราชบพิธ.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2559). พระพุทธศาสนากับการพัฒนาชีวิต. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ธรรมสภา.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2560). ความหมายของชีวิตและหลักธรรมในสังคมสมัยใหม่. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2560). สถานการณ์ศรัทธาในพระพุทธศาสนาในยุคปัจจุบัน. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2562). ธรรมะและการพัฒนาจิตใจในสังคมร่วมสมัย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระไพศาล วิสาโล. (2560). การฝึกสติและการพัฒนาจิตในยุคปัจจุบัน. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ธรรมสภา.
พระไพศาล วิสาโล. (2561). ความท้าทายของพระพุทธศาสนาในสังคมยุคใหม่. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ธรรมสภา.
ธงชัย ลิขิตพรสวรรค์. (2564). การฟื้นฟูศรัทธาและความเชื่อมั่นในพระพุทธศาสนาในยุคสมัยใหม่. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์สวนโมกข์.
ธงชัย วินิจจะกูล. (2552). การเข้าใจผิดเกี่ยวกับหลักกรรมและการปฏิบัติธรรมในสังคมไทย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
วีระยุทธ ชาตะกาญจน์. (2562). การลดลงของความเชื่อมั่นในศาสนาในหมู่คนรุ่นใหม่. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ธรรมะ.
วรภัทร นิยมกูล. (2551). ความท้าทายของพระพุทธศาสนาในยุคโลกาภิวัตน์. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัย.
สุวรรณา สถาอานันท์. (2546). วัตถุนิยมกับการเปลี่ยนแปลงคุณค่าทางศาสนา. กรุงเทพฯ: สถาบันวิจัยสังคม.
สุรพศ ทวีศักดิ์. (2562). พระพุทธศาสนากับวัฒนธรรมไทย: บทบาทและอัตลักษณ์. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สมภาร พรมทา. (2550). พุทธศาสนาและสังคมร่วมสมัย: ความท้าทายและแนวทาง. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ธรรมศาลา.
สมภาร พรมทา. (2558). ความเปลี่ยนแปลงของค่านิยมและวิถีชีวิตในยุคเทคโนโลยี. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหามกุฏราชวิทยาลัย.
ศุภชัย วีระพันธุ์. (2563). การใช้เทคโนโลยีในการเผยแผ่ธรรมะในยุคดิจิทัล. วารสารพุทธศาสน์ศึกษา, 12(2), 45-67.
เสฐียรพงษ์ วรรณปก. (2558). พระพุทธศาสนากับการเยียวยาจิตใจ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหามกุฏราชวิทยาลัย.