การวิเคราะห์หลักกรรมและผลของกรรมต่อความเข้าใจเรื่องความรุนแรงในมุมมองพระพุทธศาสนา
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิชาการฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการวิเคราะห์หลักกรรมและผลของกรรมต่อความเข้าใจเรื่องความรุนแรงในมุมมองพระพุทธศาสนา อันเป็นแนวคิดสำคัญที่สามารถนำมาใช้เป็นกรอบในการทำความเข้าใจ และจัดการกับปัญหาความรุนแรงในสังคมยุคปัจจุบัน ความรุนแรงในที่นี้มิได้หมายถึงเพียงการใช้กำลังทางกายภาพเท่านั้น หากแต่รวมถึงความรุนแรงทางวาจา และจิตใจ ซึ่งล้วนเป็นผลแห่งกรรมทั้งในอดีต และปัจจุบัน หลักกรรมที่เน้นเจตนาเป็นรากฐานของการกระทำ ได้ชี้ให้เห็นว่า ความรุนแรงมิได้เกิดขึ้นโดยบังเอิญ หากเกิดจากเหตุ และปัจจัยที่ต่อเนื่องกัน บทความนี้เป็นบทความวิชาการเชิงแนวคิด (conceptual article) โดบการวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยใช้วิธีการวิเคราะห์เอกสารทางพระพุทธศาสนา เช่น พระไตรปิฎก อรรถกถา และงานเขียนของนักปราชญ์ทางพุทธศาสนา พร้อมกับการสัมภาษณ์เชิงลึกจากพระสงฆ์ นักวิชาการ และฆราวาสผู้สนใจธรรมะ เพื่อทำความเข้าใจว่าหลักกรรมถูกตีความ และนำมาใช้อย่างไรในการรับมือกับความรุนแรง การวิเคราะห์ออกเป็น 4 ประเด็นหลัก ได้แก่ ความหมาย และประเภทของกรรม การให้ผลของกรรม ความรุนแรงในมุมมองของกรรม และแนวทางเชิงพุทธธรรมในการคลี่คลายความรุนแรง
ผลการวิเคราะห์พบว่า แนวคิดเรื่องกรรมในพระพุทธศาสนาเป็นหลักแห่งเหตุ และผลที่สัมพันธ์กับเจตนาในการกระทำ มิใช่กลไกของโชคชะตา หรือการลงโทษจากอดีต แต่ในสังคมไทยกลับมีการตีความหลักกรรมอย่างผิดพลาดจนทำให้เกิดการยอมจำนนต่อความรุนแรง และการไม่รับผิดชอบต่อปัญหาสังคมอย่างเหมาะสม บทความนี้จึงเสนอแนวทางการสื่อสาร และทำความเข้าใจใหม่ต่อหลักกรรมในเชิงสร้างสรรค์ เพื่อส่งเสริมการแก้ไขปัญหาความรุนแรงในสังคมไทยอย่างมีสติและเมตตาธรรม
Article Details
เอกสารอ้างอิง
พระอินทรีย์ อตฺถยุตฺโต. (2011). “การศึกษาเรื่องวิบากในพุทธศาสนาเถรวาท”. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระเทพกิตติปัญญาคุณ (กิตติวุฑฺโฒ ภิกขุ). (2014). กรรม-และการให้ผลของกรรม, พิมพ์ครั้งที่ 4. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์สหธรรมิก.
พระเทพเวที (ประยุทธ์ ปยุตฺโต). (1993). พุทธวิธีแก้ปัญหาเพื่อศตวรรษที่ 21. กรุงเทพมหานคร:บริษัท สหธรรมิก จำกัด.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2546). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ผลิธัมม์.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2548). พุทธธรรม (ฉบับปรับขยาย). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2551). พุทธธรรม (ฉบับปรับขยาย). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ผลิธัมม์.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2555). พุทธธรรม ฉบับปรับขยาย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์พระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
พระพรหมโมลี. (2002). กรรมทีปนี. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์ดอกหญ้า.
พุทธทาสภิกขุ. (2548). คู่มือมนุษย์. สุราษฎร์ธานี: ธรรมทานมูลนิธิ ไชยา.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2556). พระไตรปิฎก ฉบับภาษาไทย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
Bodhi, Bhikkhu. (2012). The Numerical Discourses of the Buddha: A Translation of the Aṅguttara Nikāya. Boston: Wisdom Publications.
Bourdieu, P. (1991). Language and symbolic power. Cambridge: Polity Press.
Galtung, J. (1969). Violence, peace, and peace research. Journal of Peace Research, 6(3), 167–191. https://doi.org/10.1177/002234336900600301
Galtung, J. (1990). Cultural violence. Journal of Peace Research, 27(3), 291–305. https://doi.org/ 10.1177/0022343390027003005
Gethin, R. (1998). The foundations of Buddhism. Oxford: Oxford University Press.
Harvey, P. (2013). An introduction to Buddhism: Teachings, history and practices (2nd ed.). Cambridge: Cambridge University Press.
Keown, D. (2013). Buddhism: A very short introduction. Oxford: Oxford University Press.
United Nations Office on Drugs and Crime (UNODC). (n.d.). Violence prevention. https://www. unodc.org