บทบาทของพระพุทธศาสนาในยุคดิจิทัลในสังคมไทยปัจจุบัน

Main Article Content

พระสมเกียรติ ชินวโร แซ่ห่าน

บทคัดย่อ

บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาบทบาทของพระพุทธศาสนาในยุคดิจิทัลในสังคมไทยปัจจุบัน ในยุคสมัยที่มีการเปลี่ยนแปลงทางสังคม เทคโนโลยี และค่านิยมอย่างรวดเร็วซึ่งกำลังเผชิญกับการเปลี่ยนแปลงทางเศรษฐกิจ สังคม และเทคโนโลยีอย่างรวดเร็วพระพุทธศาสนาเป็นศาสนาประจำชาติไทย และมีอิทธิพลอย่างมากต่อการดำรงชีวิตของคนไทยมาอย่างยาวนานทั้งในด้านวัฒนธรรม ประเพณี การศึกษา และจริยธรรมของสังคม แม้ในยุคโลกาภิวัตน์ที่สังคมไทยเผชิญ กับความเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วทั้งด้านเทคโนโลยี เศรษฐกิจ และค่านิยมใหม่พระพุทธศาสนายังคงมีบทบาทในการสร้างความสงบสุขทางจิตใจ และส่งเสริมคุณธรรม อย่างไรก็ตามศาสนายังต้องเผชิญกับความท้าทายใหม่ ๆ เช่น การลดลงของศรัทธาในหมู่เยาวชน และความเข้าใจผิดในคำสอนดั้งเดิม


บทความนี้เป็นบทความวิชาการเชิงพรรณนา และวิเคราะห์ ที่เน้นการนำเสนอข้อมูลเชิงโครงสร้างเกี่ยวกับบทบาทของพระพุทธศาสนาในด้านต่าง ๆ ได้แก่ วัฒนธรรม วิถีชีวิต การศึกษา เทคโนโลยี และศรัทธาในสังคมไทย พร้อมทั้งวิเคราะห์ความท้าทาย และแนวทางการรักษาแก่นแท้ของพระพุทธศาสนาให้สอดคล้องกับยุคสมัย ผลการศึกษาในบทความนี้ชี้ให้เห็นว่าแม้พระพุทธศาสนายังคงมีอิทธิพลทางวัฒนธรรม และจิตใจต่อคนไทยส่วนใหญ่ แต่ก็จำเป็นต้องมีการพัฒนาเชิงระบบ เช่น การใช้เทคโนโลยีอย่างเหมาะสม การพัฒนาคุณภาพของพระสงฆ์การจัดการเรียนรู้ที่เข้ากับคนรุ่นใหม่ และการสร้างพื้นที่สำหรับการปฏิบัติธรรมที่สอดคล้องกับบริบทสมัยใหม่ เพื่อให้พระพุทธศาสนายังคงมีบทบาทอย่างมีคุณค่า และยั่งยืนในสังคมไทย

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
แซ่ห่าน พ. ช. (2026). บทบาทของพระพุทธศาสนาในยุคดิจิทัลในสังคมไทยปัจจุบัน. Journal of Dhamma for Life, 32(3), 128–139. สืบค้น จาก https://so08.tci-thaijo.org/index.php/dhammalife/article/view/6098
ประเภทบทความ
บทความวิชาการ

เอกสารอ้างอิง

กรุงเทพธุรกิจ. (2567). การเปลี่ยนแปลงของพระพุทธศาสนาในยุคดิจิทัล. สืบค้นจาก https:// www.bangkokbiznews.com

กรมการศาสนา กระทรวงวัฒนธรรม. (2554). ประวัติความเป็นมาของศาสนาพระพุทธศาสนาและองค์การศาสนาต่าง ๆ ในประเทศไทย. เอกสารเผยแพร่, กรมศิลปากร

ชัยวัฒน์ สถาอานันท์. (2560). สันติวิธี: แนวคิดและการประยุกต์ใช้ในสังคมร่วมสมัย. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ประเวศ อินทองปาน. (2559). “การธำรงวัฒนธรรมไทยที่มีรากฐานจากพระพุทธศาสนา”, วารสารมหาจุฬาวิชาการ, ปีที่ 3 ฉบับที่ 1 (มกราคม - มิถุนายน 2559) : 68.

ประเวศ วะสี. (2550). บทความและงานเขียนทางสังคมและสุขภาพ. กรุงเทพมหานคร: หมอชาวบ้าน.

นิธิ เอียวศรีวงศ์. (2558). ว่าด้วยวัฒนธรรม ประวัติศาสตร์ และสังคมไทย. กรุงเทพมหานคร: มติชน.

พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตฺโต). (2546). พุทธธรรม (ฉบับปรับขยาย). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์ธรรมสภา.

พระพรหมบัณฑิต. (2566). พระพุทธศาสนากับการปรับตัวในสังคมยุคดิจิทัล. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระมหาประเสริฐ อคฺคเตโช, พระมหาดวงเด่น ฐิตญาโณ, & ขันทอง วัฒนะ. (2560). การประยุกต์หลักสันติธรรมเพื่อพัฒนาเยาวชน. วารสารพุทธศาสตร์ศึกษา.

พระไพศาล วิสาโล. (2561). พระพุทธศาสนาในโลกสมัยใหม่. กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิโกมลคีมทอง.

สมบูรณ์ วัฒนะ และคณะ. (2565). พระพุทธศาสนากับวิถีชีวิตคนไทยในดินแดนสุวรรณภูมิ, วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, ปีที่ 9 ฉบับที่ 3 (พฤษภาคม 2565): 955.

สุพัตรา สุภาพ. (2554). สังคมวิทยา. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สุภาพรรณ กลิ่นนาค. (2557). สื่อสังคมออนไลน์กับการเผยแผ่พระพุทธศาสนา. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ธรรมศึกษา.

อนุชิต กิ่งนรา, & พระสุทธิสารเมธี. (2563). การนำพระพุทธศาสนาสู่เด็ก และเยาวชนภายใต้โครงสร้างการศึกษา”, วารสารปรัชญาปริทรรศน์, ปีที่ 25 ฉบับที่ 2 (กรกฎาคม - ธันวาคม 2563) : 61-67.

อรพรรณ สุชาติกุลวิทย์. (2561). การบูรณาการหลักพุทธธรรมในการจัดการศึกษาไทย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.