สังคหวัตถุธรรมของผู้บริหารที่ส่งผลต่อวัฒนธรรมองค์กรของสถานศึกษา สังกัดกรุงเทพมหานคร กลุ่มกรุงธนใต้
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
วิทยานิพนธ์นี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) สังคหวัตถุธรรมของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดกรุงเทพมหานคร กลุ่มกรุงธนใต้ 2) วัฒนธรรมองค์กรของสถานศึกษา สังกัดกรุงเทพมหานคร กลุ่มกรุงธนใต้ และ3)สังคหวัตถุธรรมของผู้บริหารที่ส่งผลต่อวัฒนธรรมองค์กรของสถานศึกษา สังกัดกรุงเทพมหานคร กลุ่มกรุงธนใต้ ประชากรที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ คือ สถานศึกษาในสังกัดกรุงเทพมหานคร กลุ่มกรุงธนใต้ จำนวน 70 แห่ง กลุ่มตัวอย่าง คือ สถานศึกษาในสังกัดกรุงเทพมหานคร กลุ่มกรุงธนใต้ จำนวน 59 แห่ง ผู้ให้ข้อมูล คือ ผู้อำนวยการสถานศึกษา รองผู้อำนวยการสถานศึกษาหรือหัวหน้าฝ่ายวิชาการและครูผู้สอน จำนวน 236 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสัมภาษณ์เชิงลึก แบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้โปรแกรมสำเร็จรูป สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานการทดสอบสมมุติฐาน ใช้การวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณ
ผลการวิจัยพบว่า 1)สังคหวัตถุธรรมของผู้บริหารสถานศึกษาในภาพรวม อยู่ในระดับมากที่สุด เมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน พบว่า ด้านที่มีค่าเฉลี่ยเป็นอันดับแรก ได้แก่ ด้านอัตถจริยาของผู้บริหารสถานศึกษา รองลงมา ได้แก่ ด้านปิยวาจาของผู้บริหารสถานศึกษา สำหรับด้านที่มีค่าเฉลี่ยเป็นอันดับสุดท้าย ได้แก่ ด้านทานของผู้บริหารสถานศึกษา 2) วัฒนธรรมองค์กรในสถานศึกษาในภาพรวม อยู่ในระดับมากที่สุด เมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน พบว่า ด้านที่มีค่าเฉลี่ยเป็นอันดับแรก ได้แก่ ด้านเงื่อนไขแห่งความสำเร็จ รองลงมา ได้แก่ ด้านลักษณะเด่นขององค์กร สำหรับด้านที่มีค่าเฉลี่ยเป็นอันดับสุดท้าย ได้แก่ ด้านภาวะผู้นำองค์กร 3) สังคหวัตถุธรรมของผู้บริหารส่งผลต่อวัฒนธรรมองค์กรของสถานศึกษา สังกัดกรุงเทพมหานคร กลุ่มกรุงธนใต้ โดยมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 สามารถเขียนสมการพยากรณ์การถดถอยพหุคูณ ได้ดังนี้
สมการพยากรณ์ในรูปคะแนนดิบ Y ̂ = 1.017+ .198(X2)+ .177(X3) + .344(X4)
สมการพยากรณ์ในรูปคะแนนมาตรฐาน Z ̂ = .236(X2)+ .218(X3) + .412(X4)
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กรมการศาสนา. (2544). สารานุกรมไทย ฉบับเยาวชน เล่ม 4. กรุงเทพฯ: พระบรมมหาราชวัง, 38.
กัญญาณัฐ สิมสวัสดิ์. (2566). การบริหารงานสังคหวัตถุธรรมของผู้บริหารสถานศึกษา: ผลกระทบต่อ วัฒนธรรมองค์กร. วารสารการบริหารการศึกษา, 12(1), 23–37.
จินตนา ทายะ. (2565). วัฒนธรรมองค์กรกับองค์กรแห่งการเรียนรู้ของสถานศึกษาสังกัดสำนักงาน เขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษากาญจนบุรี เขต 1. วิทยานิพนธ์การศึกษาครุศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาการ บริหารการศึกษา, บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยราชภัฏหมู่บ้านจอมบึง.
จิราภรณ์ พงษ์พัง. (2565). วัฒนธรรมองค์กรกับประสิทธิผลของสถานศึกษาสังกัด สำนักงานเขตพื้นที่ การศึกษาประถมศึกษานครปฐมเขต 2. วิทยานิพนธ์ศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาการบริหารการศึกษา แผน ก แบบ ก2 , บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยศิลปากร.
นิติพล ภูตะโชติ. (2560). พฤติกรรมองค์การและการพัฒนาองค์การ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
บรรณวัชร พลคํา. (2567). การบริหารวิทยาลัยอาชีวศึกษาตามหลักสังคหวัตถุ 4 นักวิชาการอิสระ. วารสาร มจร เพชรบุรี ปริทรรศน์, 7(3), 218.
พระครูไพโรจน์กิจจาทร (สกุล สุภทฺโท). (2563). การพัฒนาผู้บริหารสถานศึกษาตามหลักสังคหวัตถุ 4 สำหรับโรงเรียนประถมศึกษาสังกัดกรุงเทพมหานคร. วารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์คณะครุศาสตร์มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, 7(2).
พุทธทาสภิกขุ. (2525). สังคหวัตถุ 4 และหลักธรรมเพื่อการอยู่ร่วมกัน. สุราษฎร์ธานี: ธรรมทานมูลนิธิ.
สมเด็จพระมหาวีรวงศ์ (พิมพ์ ธมฺมธโร). (2541). หลักธรรมทางพระพุทธศาสนาเพื่อการพัฒนาสังคม. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหามกุฏราชวิทยาลัย.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560–2579. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.
Brown, M. E., & Treviño, L. K. (2006). Ethical leadership: A review and future directions. The Leadership Quarterly, 17(6), 595–616. https://doi.org/10.1016/j.leaqua.2006.10.004
Senge, P. M. (1990). The fifth discipline: The art and practice of the learning organization. New York: Doubleday.
