ความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นำทางวิชาการของอาจารย์กับแรงจูงใจในการศึกษาของนักศึกษา สาขาการบริหารการศึกษาระดับมหาบัณฑิต คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาระดับภาวะผู้นำทางวิชาการของอาจารย์ (2) ศึกษาระดับแรงจูงใจในการศึกษาของนักศึกษา และ (3) วิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นำทางวิชาการของอาจารย์กับแรงจูงใจในการศึกษาของนักศึกษา สาขาการบริหารการศึกษา ระดับมหาบัณฑิต คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ กลุ่มตัวอย่างประกอบด้วยนักศึกษาหลักสูตรศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการบริหารการศึกษา จำนวน 169 คน ซึ่งกำหนดขนาดกลุ่มตัวอย่างตามตารางของ Krejcie และ Morgan และได้มาด้วยวิธีการสุ่มอย่างง่าย เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือแบบสอบถามแบบมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ ซึ่งผ่านการตรวจสอบความตรงเชิงเนื้อหา โดยมีค่าดัชนีความสอดคล้องเท่ากับ 0.92 และมีค่าความเชื่อมั่นของเครื่องมือเท่ากับ 0.94 การวิเคราะห์ข้อมูลใช้สถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และทดสอบสมมติฐานด้วยค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน
ผลการวิจัยพบว่า (1) ภาวะผู้นำทางวิชาการของอาจารย์โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก (2) แรงจูงใจในการศึกษาของนักศึกษาระดับมหาบัณฑิตโดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก และ (3) ภาวะผู้นำทางวิชาการของอาจารย์มีความสัมพันธ์เชิงบวกในระดับสูงกับแรงจูงใจในการศึกษาของนักศึกษา (r = 0.75) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 ผลการวิจัยชี้ให้เห็นว่าภาวะผู้นำทางวิชาการของอาจารย์มีบทบาทสำคัญต่อการเสริมสร้างแรงจูงใจในการศึกษาของนักศึกษาระดับบัณฑิตศึกษา ซึ่งสามารถนำไปใช้เป็นแนวทางในการพัฒนาศักยภาพด้านการจัดการเรียนการสอนและการส่งเสริมแรงจูงใจในการเรียนรู้ของนักศึกษาในระดับอุดมศึกษาได้อย่างมีประสิทธิภาพ
Article Details
เอกสารอ้างอิง
โกวิท บุญด้วง และคณะ. (2564). ภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อแรงจูงใจในการปฏิบัติงานของครูและบุคลากรทางการศึกษาในสังกัดอาชีวศึกษาจังหวัดนครสวรรค์. วารสารการบริหารการศึกษา.
ชาตรี สัตพันธ์. (2567). แนวทางการพัฒนาภาวะผู้นำทางวิชาการของครูยุคใหม่ในกลุ่มโรงเรียนปางมะค่า สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษากำแพงเพชร เขต 2. วารสารการบริหารการศึกษา.
ชูศรี วงศ์รัตนะ. (2553). เทคนิคการใช้สถิติเพื่อการวิจัย. กรุงเทพฯ: เทพเนรมิตการพิมพ์.
ธนิต รัตนศักดิ์ดา. (2565). ภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหารสถานศึกษา. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ทางการศึกษา.
บุญชม ศรีสะอาด. (2545). การวิจัยเบื้องต้น. กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
วันสุไลมาน แวสุหลง. (2564). ความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นำทางวิชาการกับการนิเทศภายในของผู้บริหารโรงเรียนในสังกัดสำนักงานการศึกษาเอกชนจังหวัดปัตตานี. วารสารศึกษาศาสตร์.
สมศักดิ์ ยางเบือก. (2566). ภาวะผู้นำของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อแรงจูงใจในการปฏิบัติงานของครูในโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครพนม เขต 2. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยนครพนม.
สมศักดิ์ ยางเบือก. (2566). ภาวะผู้นำของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อแรงจูงใจในการปฏิบัติงานของครูในโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครพนม เขต 2. วารสารการบริหารการศึกษา.
Cronbach, L. J. (1990). Essentials of psychological testing (5th ed.). New York: Harper & Row.
Griffiths, D. E. (1956). Human relations in school administration. New York: Appleton-Century-Crofts.
Hallinger, P., & Murphy, J. (1985). Assessing the instructional management behavior of principals. The Elementary School Journal, 86(2), 217–247.
Herzberg, F. (1959). The motivation to work. New York: John Wiley & Sons.
Herzberg, F., Mausner, B., & Snyderman, B. B. (1959). The motivation to work. New York: John Wiley & Sons.
Hopkins, D. (2001). School improvement for real. London: RoutledgeFalmer.
Khan, S. (2013). Teacher leadership and its impact on student learning. International Journal of Educational Research, 1(2), 1–10.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610.
Krug, S. E. (1992). Instructional leadership: A constructivist perspective. Educational Administration Quarterly, 28(3), 430–443.
Krug, S. E. (2020). Instructional leadership: A guide for educational leaders. Boston: Pearson Education.
Krug, S. E. (2020). Instructional leadership and the principal. In Educational leadership perspectives. New York: Routledge.
