ปัจจัยที่ส่งผลต่อสมรรถนะดิจิทัลของนักศึกษาหลักสูตรครุศาสตรบัณฑิต คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) ระดับสมรรถนะดิจิทัลของนักศึกษา 2) ระดับปัจจัยที่ส่งต่อสมรรถนะดิจิทัลของนักศึกษา 3) ปัจจัยที่พยากรณ์สมรรถนะดิจิทัลของนักศึกษาและ 4) แนวทางการเสริมสร้างสมรรถนะดิจิทัลของนักศึกษาหลักสูตรครุศาสตรบัณฑิต คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์ กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษาเป็นนักศึกษาหลักสูตรครุศาสตรบัณฑิตชั้นปีที่ 1- 4 ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2568 จำนวน 330 คน ใช้วิธีการเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเจาะจงโดยคำนวณจากสูตรของทาโร ยามาเน่ (Taro Yamane) เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้เป็แบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้โปรแกรมคอมพิวเตอร์สำเร็จรูป วิธีการทางสถิติที่ใช้ ได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และค่าการถดถอยพหุคูณ
ผลการศึกษาพบว่า 1) สมรรถนะดิจิทัลของกลุ่มตัวอย่างโดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก ( = 4.28, S.D. = 0.46) โดยเรียงลำดับค่าเฉลี่ยจากมากไปหาน้อย ได้แก่ ด้านด้านจรรยาบรรณดิจิทัล ด้านการมีปฎิสัมพันธ์และการติดต่อสื่อสาร ด้านการใช้งานดิจิทัล ด้านการจัดการเรียนรู้ และด้านการรู้ดิจิทัล ตามลำดับ 2) ปัจจัยทุกด้านส่งผลต่อสมรรถนะดิจิทัลของกลุ่มตัวอย่างโดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก ( = 4.32, S.D. = 0.41) โดยเรียงลำดับค่าเฉลี่ยจากมากไปหาน้อย ได้แก่ ด้านด้านแรงจูงใจ ด้านประสบการณ์ทางเทคโนโลยีดิจิทัล ด้านทักษะ ด้านทัศนคติ ด้านสถานศึกษา และด้านอิทธิพลทางสังคม ตามลำดับ 3) ปัจจัย 4 ด้านได้แก่ ด้านแรงจูใจ (X3) ด้านประสบการณ์ทางเทคโนโลยีดิจิทัล (X4) ด้านทักษะ (X2) และด้านทัศนคติ (X1) สามารถร่วมกันพยากรณ์สมรรถนะดิจิทัลของนักศึกษาได้ร้อยละ 41.20 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 ซึ่งสามารถเขียนเป็นสมการวิเคราะห์การถดถอยได้ดังนี้ = 1.070 + 0.267(X4) + 0.215(X3) + 0.209(X2) + 0.205(X1) 4) แนวทางการพัฒนาสมรรถนะดิจิทัลของนักศึกษาเรียงลำดับความถี่ 3 อันดับได้แก่ คณะ/มหาวิทยาลัยาควรกำหนดนโยบายในการส่งเสริมสนับสนุนสมรรถนะดิจิทัลสําหรับนักศึกษาและบุคลากร (ความถี่ = 228 ) การจัดสรรสิ่งสนับสนนุการเรียนรู้ ทรัพยากรดิจิทัล ให้เพียงพอต่อความต้องการและเหมาะสม (ความถี่ = 203 ) การจัดการเรียนการสอนที่เน้นให้ผู้เรียนสามารถปฏิบัติ ฝึกใช้เครื่องมือดิจิทัลต่าง ๆ (ความถี่ = 200 ) ตามลำดับ
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กันฬาพัฒน์ ทันแก้ว, และคณะ. (2566). การพัฒนาทักษะดิจิทัลของนักศึกษาผ่านการเรียนรู้ด้วยตนเอง. วารสารนวัตกรรมการศึกษา, 15(1), 120–135.
ติพงษ์ จันทร์ศักดิ์. (2566). การส่งผ่านของตัวแปรที่เป็นปัจจัยต่อการพัฒนาสมรรถนะดิจิทัลของ ครูในศตวรรษที่ 21. วิทยานิพนธ์การศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาวิธีวิทยาการวิจัยทางการ. ภาควิชาพื้นฐานทางการศึกษามหาวิทยาลัยศิลปากร
จุฬารัตน์ บุษบงก์. (2567). สมรรถนะดิจิทัลของนักศึกษาหลักสูตรประกาศนียบัตรบัณฑิตวิชาชีพครู ในยุคการศึกษา 4.0 . วารสารสมาคมพัฒนาวิชาชีพการบริหารการศึกษาแห่งประเทศไทย (สพบท.). 6(2), 105-120.
จุฬารัตน์ บุษบงก์. (2564). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อสมรรถนะดิจิทัลของผู้เรียน. วารสารวิจัยทางการศึกษา, 12(1), 23–38.
จุฬารัตน์ บุษบงก์. (2567). การพัฒนาสมรรถนะดิจิทัลของผู้เรียนในศตวรรษที่ 21. วารสารการศึกษาและเทคโนโลยี, 15(2), 45–60.
นันทวัตน์ เหมยม, และคณะ. (2568). โมเดลเชิงสาเหตุของสมรรถนะดิจิทัลของนักศึกษา. วารสารวิจัยทางการศึกษา, 22(1), 130–145.
ประพจน์ แย้มทิม, และคณะ. (2565). ปัจจัยที่ส่งผลต่อสมรรถนะดิจิทัลของนักศึกษาระดับอุดมศึกษา. วารสารวิจัยและพัฒนาการศึกษา, 21(1), 101–115.
ประพจน์ แย้มทิม และคณะ. (2568). รูปแบบการพัฒนาสมรรถนะดิจิทัลของนักศึกษาในยุคดิจิทัล. วารสารนวัตกรรมการเรียนรู้, 10(3), 67–85.
พิชญาภา วงษ์ศิริ. (2565). ปัจจัยสนับสนุนการเรียนรู้ดิจิทัลในระดับอุดมศึกษา. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัย, 14(3), 90–105.
พิทักษ์ สุรินทร์วัฒนกุล, และคณะ. (2568). การวิเคราะห์สมรรถนะดิจิทัลของนักศึกษาครูในประเทศไทย. วารสารการศึกษาไทย, 19(2), 55–70.
พิทักษ์ สุรินทร์วัฒนกุล, และคณะ. (2568). การจัดการศึกษาในศตวรรษที่ 21 กับเทคโนโลยีดิจิทัล. 638).
พรพิมล พิศูตร. (2565). การยอมรับเทคโนโลยีและพฤติกรรมการใช้งานของนักศึกษา. วารสารเทคโนโลยีการศึกษา, 18(2), 67–80.
มะยุรีย์ พิทยาเสนีย์, และคณะ. (2563). สมรรถนะดิจิทัลของนักศึกษาครูในศตวรรษที่ 21. วารสารศึกษาศาสตร์, 14(2), 45–60.
เมษา นวลศรี, และกุลชาติ พันธุวรกุล. (2565). การพัฒนาทักษะดิจิทัลของนักศึกษาวิชาชีพครู. วารสารวิจัยทางการศึกษา, 17(1), 88–102.
วราภรณ์ อินทรักษา. (2563). แรงจูงใจกับการเรียนรู้ในยุคดิจิทัล. วารสารศึกษาศาสตร์มหาวิทยาลัย, 12(1), 33–47.
วรานิษฐ์ ธนชัยวรพันธ์และสุวิทย์ ฝ่ายสงค์. (2568). การวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยัน สมรรถนะการใช้เทคโนโลยีดิจิทัลสำหรับนักศึกษาครู มหาวิทยาลัยราชภัฏกลุ่มภาคกลาง. วารสารสังคมศาสตร์และวัฒนธรรม. 9(9),171-183
วรรณภา อารีราษฎร์. (2565). ปัจจัยเชิงจิตวิทยาที่มีผลต่อการพัฒนาทักษะดิจิทัล. วารสารจิตวิทยาการศึกษา, 11(2), 40–55.
วิชัย วงษ์ใหญ่และมารุต พัฒผล. (2564). การเรียนรู้เชิงสร้างสรรค์=Creative Learning. กรุงเทพมหานคร : จรัลสนิทวงศ์การพิมพ์
วิภาวรรณ บุญรอด. (2561). อิทธิพลทางสังคมต่อการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศของนักศึกษา. วารสารสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์, 10(2), 75–89.
ศิริพร โชติวิจิตร. (2564). บทบาทของสถานศึกษาในการส่งเสริมสมรรถนะดิจิทัล. วารสารการบริหารการศึกษา, 16(1), 58–72.
ศิริพร โชติวิจิตร. (2564). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อสมรรถนะดิจิทัลของผู้เรียน. วารสารวิจัยทางการศึกษา, 12(1), 23–38.
สำนักงานคณะกรรมการดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2562). กรอบสมรรถนะดิจิทัลสำหรับพลเมืองไทย (Digital Competency Framework for Thai Citizens). กรุงเทพฯ: กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560–2579. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
ราชกิจจานุเบกษา. (2562). มาตรฐานวิชาชีพครู. กรุงเทพมหานคร: ราชกิจจานุเบกษา.
ราชกิจจานุเบกษา. (2562). ข้อบังคับคุรุสภาว่าด้วยมาตรฐานวิชาชีพ (ฉบับที่ 4) พ.ศ. 2562. ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 136 ตอน พิเศษ 68 18-19 (20 มีนาคม 2562).
Cronbach, L. J. (1990). Essentials of Psychological Testing (5th ed.). New York: Harper Collins.
Mannila, L., Nordén, L. Å., Pears, A., Dagienė, V., & Stupurienė, G. (2018). Computational thinking in K–9 Education: Guidelines for teachers. European Schoolnet.
Yamane, T. (1973). Statistics: An Introductory Analysis (3rd ed.). New York: Harper and Row.
