การประยุกต์ใช้หลักพรหมวิหาร 4 ในการปฏิบัติงานของบุคลากร เทศบาลเมืองคอหงส์ อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ ดังนี้ 1) เพื่อศึกษาการประยุกต์ใช้หลักพรหมวิหาร 4 ในการปฏิบัติ งานของบุคลากรเทศบาลเมืองคอหงส์ อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา และ 2) เพื่อศึกษาแนวทางการประยุกต์ใช้หลักพรหมวิหาร 4 ในการปฏิบัติงานของบุคลากรเทศบาลเมืองคอหงส์ อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ (Quantitative Research) ประชากรที่ใช้ในการศึกษาครั้งนี้ประกอบด้วยบุคลากรของเทศบาลเมืองคอหงส์ อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา จำนวน 181 คน ใช้กลุ่มตัวอย่าง จำนวน 123 คน โดยวิธีการสุ่มอย่างง่าย (Simple Random Sampling) เครื่องมือที่ใช้ในการศึกษา คือ แบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลด้วยความถี่ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์เนื้อหาเชิงพรรณนา
ผลการวิจัยพบว่า 1) การประยุกต์ใช้หลักพรหมวิหาร 4 ในการปฏิบัติงานของบุคลากรเทศบาลเมืองคอหงส์ อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา โดยรวมอยู่ในระดับมาก เมื่อพิจารณาเป็นรายด้านเรียงลำดับตามค่าเฉลี่ย จากมากไปหาน้อย พบว่า ด้านที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุด คือ ด้านมุทิตา ค่าเฉลี่ยอยู่ในระดับมาก รองลงมาได้แก่ ด้านเมตตาค่าเฉลี่ยอยู่ในระดับมาก และด้านที่มีค่าเฉลี่ยต่ำสุด คือ ด้านอุเบกขา ค่าเฉลี่ยอยู่ในระดับมาก ตามลำดับ 2) แนวทางการแนวทางการประยุกต์ใช้หลักพรหมวิหาร 4 ในการปฏิบัติงานของบุคลากรเทศบาลเมืองคอหงส์ อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลาได้แก่ ควรจัดลำดับความสำคัญของงานและควรทำงานที่เร่งด่วนก่อน ควรใช้หลักเหตุผลและใช้หลักฐานทางข้อมูลเป็นสำคัญ ควรมีการปลูกจิตสำนึกในการช่วยเหลือกันในการทำงาน ควรมีปรึกษาหารือเมื่อพบปัญหา และควรจัดให้มีการจัดกิจกรรมส่งเสริมความสามัคคีกับองค์กร การแสดงความยินดีชมเชยให้กำลังใจเมื่อปฏิบัติงานดีขึ้นหรือประสบความสำเร็จ และองค์กรต้องมีกฎเกณฑ์การเลื่อนตำแหน่งให้แน่นอนไม่เลื่อนโดยตามอำเภอใจ และควรให้ความยุติธรรมกับผู้ปฏิบัติงานทุกคนเท่าเทียมกัน ควรเป็นกลาง ไม่เข้าข้างคนของตนเอง ไม่เข้าข้างคนผิด ผิดว่าไปตามกฎ ลงโทษผู้กระทำความผิดตามวินัย
Article Details
เอกสารอ้างอิง
บุญชม ศรีสะอาด. (2553). การวิจัยเบื้องต้น. กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
ดวงใจ กรายแก้ว. (2567). การใช้หลักพรหมวิหาร 4 ในการบริหารของผู้บริหารเทศบาลตำบลเขาพระ อำเภอพิปูน จังหวัดนครศรีธรรมราช. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 11(5), 70-78.
เทศบาลเมืองคอหงส์. (2568). ข้อมูลจำนวนบุคลากรเทศบาลเมืองคอหงส์ ณ วันที่ 1 ตุลาคม 2568. สงขลา: เทศบาลเมืองคอหงส์.
ปรัชญา หนูปลอด, & พระครูวุฒิชัยการโกศล. (2566). พรหมวิหาร 4: เข็มทิศนำทางสู่การบริหารบุคลากรอย่างยั่งยืน. วารสารการบริหารการศึกษา.
พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตฺโต). (2546). พุทธธรรม (ฉบับปรับปรุง). กรุงเทพฯ: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2559). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. กรุงเทพฯ: ผลิธัมม์.
พระเจษฎาพงศ์ จรณธมฺโม, พระครูพิศาลสารบัณฑิต, & สมเดช นามเกตุ. (2565). การประยุกต์ใช้หลักพรหมวิหาร 4 เพื่อพัฒนาบุคลากร. วารสารพุทธศาสตร์ มจร.อุบลราชธานี.
พระพินิจ วิสุทฺโธ, & พระครูกิตติวราทร. (2564). การมีส่วนร่วมของประชาชนต่อการบริหารงานท้องถิ่นตามหลักพรหมวิหาร 4. วารสารพุทธปรัชญาวิวัฒน์.
พระประจักร กิตฺติโสภโณ (สามารถ). (2567). การประยุกต์ใช้หลักพรหมวิหาร 4 ในการปฏิบัติงานของ บุคลากรองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น อำเภอกุดชุม จังหวัดยโสธร, วารสารพุทธปรัชญาวิวัฒน์, 8(2), 500-511.
พรทิพย์ อนุพัฒน์, สันติ อุนจะนำ, & พระครูสิริธรรมาภิรัต. (2562). พรหมวิหาร 4 กับการบริหารงานบุคคลในองค์กร. วารสารศึกษาศาสตร์ มมร.
พระครูวิจิตรสาธุรส. (2560). การใช้หลักพรหมวิหารธรรมในการบริหารงานของผู้บริหารสถานศึกษาตาม ทัศนะของครูกลุ่มโรงเรียนการกุศล จังหวัดสงขลา. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์. 4 (1), 1-15.
ศุภกิตติ์ เต็มสงสัย. (2569). กลยุทธ์การบริหารงานบุคคลตามหลักพรหมวิหาร 4. วารสารศรีสุวรรณภูมิปริทรรศน์.
สมพร เทพสิทธา. (2550). คุณธรรมและจริยธรรมของข้าราชการ บทบาทของข้าราชการ. กรุงเทพมหานคร : สภาสังคมสงเคราะห์แห่งประเทศไทย.
สุพรรณา ภัทรเมธาวรกุล, วิทยาธร ท่อแก้ว และกรกช ขันธบุญ. (2565). การสื่อสารเพื่อการบริหารงานเชิง พุทธด้วยผู้นำ. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 11(5), R116-R130.
Ansell, C., & Gash, A. (2008). Collaborative governance in theory and practice. Journal of Public Administration Research and Theory, 18(4), 543–571.
Cronbach, L. J. (1951). Coefficient alpha and the internal structure of tests. Psychometrika, 16(3), 297–334. https://doi.org/10.1007/BF02310555
Greenberg, J. (1987). A taxonomy of organizational justice theories. Academy of Management Review, 12(1), 9–22.
Herzberg, F. (1959). The motivation to work. New York: John Wiley & Sons.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610. https://doi.org/10. 1177/0013164470 03000308
Likert, R. (1932). A technique for the measurement of attitudes. Archives of Psychology, 140, 1–55.
Meyer, J. P., & Allen, N. J. (1991). A three-component conceptualization of organizational commitment. Human Resource Management Review, 1(1), 61–89.
Pfeffer, J., & Sutton, R. I. (2006). Hard facts, dangerous half-truths, and total nonsense: Profiting from evidence-based management. Boston, MA: Harvard Business School Press.
United Nations Development Programme (UNDP). (1997). Governance for sustainable human development. New York: UNDP.
World Bank. (1992). Governance and development. Washington, DC: World Bank.
