การศึกษาเชิงวิเคราะห์คติ 5 ที่มีผลต่อการดำเนินชีวิตของคนไทยในสังคมปัจจุบัน

Main Article Content

พระครูปลัด ธวัช รกฺขิตสทฺโธ ณ บางช้าง
พระราชวินัยวชิรเมธี

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 3 ประการ ได้แก่ (1) เพื่อศึกษาคติ 5 ตามหลักพระพุทธศาสนาเถรวาท                   (2) เพื่อศึกษาการดำเนินชีวิตของคนไทยในสังคมปัจจุบัน และ (3) เพื่อวิเคราะห์อิทธิพลของคติ 5 ที่มีต่อการดำเนินชีวิตของคนไทยในสังคมปัจจุบัน การวิจัยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ โดยศึกษาข้อมูลจากเอกสารปฐมภูมิ ได้แก่ พระไตรปิฎก และเอกสารทุติยภูมิ ได้แก่ อรรถกถา ตำรา เอกสารทางวิชาการ และงานวิจัยที่เกี่ยวข้อง ตลอดจนเก็บข้อมูลภาคสนามด้วยการสัมภาษณ์เชิงลึกผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 12 รูป/คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบศึกษาเอกสารและแบบสัมภาษณ์เชิงลึกกึ่งโครงสร้าง วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เนื้อหาและการวิเคราะห์เชิงอุปนัย และนำเสนอผลการวิจัยเชิงพรรณนาวิเคราะห์


ผลการวิจัยพบว่า คติ 5 เป็นกรอบแนวคิดทางอภิปรัชญาที่อธิบายความสัมพันธ์ระหว่างการกระทำกับผลแห่งกรรมและภพภูมิอย่างเป็นระบบ สะท้อนหลักความเป็นเหตุเป็นผล ความยุติธรรมทางศีลธรรม และความรับผิดชอบของบุคคลต่อการกระทำของตน แม้สังคมไทยจะเปลี่ยนแปลงตามบริบทของโลกาภิวัตน์ แต่คติ 5 ยังคงปรากฏผ่านความเชื่อเรื่องบุญ–บาป การไม่ประมาท และการทำความดี โดยทำหน้าที่เป็นฐานคุณค่าที่หล่อหลอมการดำเนินชีวิตทั้งในระดับบุคคล ครอบครัว และชุมชน นอกจากนี้ คติ 5 ยังทำหน้าที่เป็นกลไกในการกำหนดค่านิยมและบรรทัดฐานทางศีลธรรม โดยใช้แนวคิดสุคติและทุคติเป็นกรอบในการประเมินพฤติกรรม ส่งเสริมความซื่อสัตย์ ความเมตตา และความรับผิดชอบ ซึ่งเอื้อต่อการอยู่ร่วมกันอย่างสันติและการยกระดับคุณภาพชีวิตของสังคมไทย

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
ณ บางช้าง พ. ธ. ร., & พระราชวินัยวชิรเมธี. (2026). การศึกษาเชิงวิเคราะห์คติ 5 ที่มีผลต่อการดำเนินชีวิตของคนไทยในสังคมปัจจุบัน. Journal of Dhamma for Life, 32(4), 372–386. สืบค้น จาก https://so08.tci-thaijo.org/index.php/dhammalife/article/view/6608
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

ไตรภูมิพระร่วง. (2544). ไตรภูมิพระร่วง. กรุงเทพฯ: กรมศิลปากร.

พระมหาพิเชษฐ์ ธีรวํโส (ดอกรัก). (2534). การศึกษาเชิงวิเคราะห์เรื่องกรรมและสังสารวัฏในพุทธเถรวาทที่มีผลต่อการดำเนินชีวิตของพุทธศาสนิกชนไทยในปัจจุบัน (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระมหารบ ธมฺมธโร (หิรัญชาติ). (2547). มโนทัศน์เรื่องการตายและเกิด (วิทยานิพนธ์ปริญญา มหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระมหาสมพงษ์ สุขุมาโล (สิงห์สุพรรณ). (2538). การศึกษาเชิงวิเคราะห์เรื่องสังสารวัฏในพุทธศาสนาเถรวาท. วิทยานิพนธ์ศาสนศาสตรมหาบัณฑิต, บัณฑิตวิทยาลัย สภาการศึกษามหามกุฏราชวิทยาลัย.

มหามกุฏราชวิทยาลัย. (2552). พระไตรปิฎก ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: มหามกุฏราช วิทยาลัย.

วศิน อินทสระ. (2555). ความดีและอานุภาพแห่งความดี. กรุงเทพฯ: ธรรมดา.

สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2545). พุทธธรรม (ฉบับปรับปรุงและขยายความ). กรุงเทพฯ: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2564). พุทธธรรม ฉบับปรับขยาย (พิมพ์ครั้งที่ 56). กรุงเทพมหานคร: สหธรรมิก.

สมฤดี จันทร์กล่ำ. (2563). การดำเนินชีวิตตามหลักทิศ 6 ในพุทธปรัชญาเถรวาท (วิทยานิพนธ์). มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

อัจฉรา ไชยราช. (2567). บูรณาการการดำเนินชีวิตที่ดีงามตามแนวพุทธปรัชญาเถรวาทของประชาชนจังหวัดร้อยเอ็ด (วิทยานิพนธ์). มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.