แนวทางการวินิจฉัยเชิงเปรียบเทียบความผิดการเสพเมถุนในพระวินัยปิฎกกับความผิดทางเพศตามหลักกฎหมายไทย

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาการเสพเมถุนในพระวินัยปิฎก (2) ศึกษาความผิดเกี่ยวกับการเสพเมถุนตามหลักกฎหมายไทย และ (3) เสนอแนวทางการวินิจฉัยเชิงเปรียบเทียบความผิดการเสพเมถุนในพระวินัยปิฎกกับความผิดทางเพศตามกฎหมายไทย การวิจัยเป็นการศึกษาเชิงคุณภาพแบบวิจัยเอกสาร โดยรวบรวมข้อมูลจากพระไตรปิฎก อรรถกถา ประมวลกฎหมายอาญา พระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พ.ศ. 2505 และที่แก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ. 2535 รวมถึงเอกสารวิชาการที่เกี่ยวข้อง ประชากรและกลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ เอกสารปฐมภูมิและทุติยภูมิที่เกี่ยวข้องกับปาราชิกข้อที่ 1 และบทบัญญัติความผิดทางเพศ เครื่องมือวิจัยประกอบด้วยแบบบันทึกข้อมูลเอกสารและกรอบการวิเคราะห์เชิงเปรียบเทียบ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เนื้อหาและการสังเคราะห์เชิงพรรณนา

ผลการวิจัยพบว่า เมถุนเป็นอสัทธรรมอันเป็นประเวณีของคฤหัสถ์ มีลักษณะเป็นกิจสองฝ่าย เหตุแห่งการบัญญัติปาราชิกข้อที่ 1 สืบเนื่องจากกรณีพระสุทินเสพเมถุนกับภรรยาเดิม ก่อให้เกิดการติเตียน จึงทรงบัญญัติห้ามภิกษุเสพเมถุนโดยเด็ดขาด ครอบคลุมบุคคล 4 จำพวก ผ่าน 3 ทวาร อันเป็นเหตุให้ต้องอาบัติปาราชิก      ขาดจากความเป็นภิกษุทันที ขณะที่กฎหมายไทยกำหนดความผิดทางเพศเพื่อคุ้มครองสิทธิ เสรีภาพ และศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ เช่น ความผิดฐานข่มขืนกระทำชำเราตามมาตรา 276 มีโทษจำคุกและปรับ และพระราชบัญญัติคณะสงฆ์ห้ามผู้ต้องอาบัติปาราชิกกลับมาบวชใหม่ การวินิจฉัยเชิงเปรียบเทียบชี้ว่า พระวินัยมุ่งรักษาพรหมจรรย์และความบริสุทธิ์แห่งสมณเพศ ส่วนกฎหมายไทยมุ่งคุ้มครองสังคมและผู้เสียหาย แม้บทลงโทษต่างลักษณะกัน แต่มีจุดร่วมในการควบคุมพฤติกรรมที่กระทบศีลธรรมและความสงบเรียบร้อยของสังคม พร้อมเสนอแนวทางบูรณาการเชิงหลักธรรมและกฎหมายในการป้องกันและแก้ไขปัญหาอย่างยั่งยืน