พุทธศิลป์กับการสื่อสาร
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจารณ์หนังสือเรื่อง พุทธศิลป์กับการสื่อสาร มุ่งศึกษาบทบาทของพุทธศิลป์ในฐานะสื่อกลางแห่งการถ่ายทอดหลักพุทธธรรม คุณค่าทางจิตใจ และอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมของสังคมพุทธ โดยใช้วิธีการวิเคราะห์เชิงพรรณนาและวิจารณ์เนื้อหาจากหนังสือของ รุจี ตันติอัศวโยธี ผลการศึกษาพบว่า ผู้เขียนสามารถอธิบายความสัมพันธ์ระหว่าง “พุทธศิลป์” กับ “การสื่อสาร” ได้อย่างเป็นระบบ โดยชี้ให้เห็นว่าพุทธศิลป์มิได้มีคุณค่าเพียงในเชิงสุนทรียภาพ หากยังเป็นกระบวนการสื่อสารทางสัญลักษณ์ที่ช่วยถ่ายทอดหลักธรรม ความศรัทธา ความเชื่อ และวิถีชีวิตของผู้คนในแต่ละยุคสมัย ผ่านงานสถาปัตยกรรม ประติมากรรม จิตรกรรม และวรรณกรรมทางพระพุทธศาสนา นอกจากนี้ หนังสือยังสะท้อนให้เห็นถึงคุณค่าของพุทธศิลป์ในมิติของการสร้างจิตสำนึกด้านการอนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรรม และการประยุกต์ใช้หลักพุทธธรรมในการดำเนินชีวิตร่วมสมัย องค์ความรู้ที่ได้จากการศึกษา คือ การมองพุทธศิลป์ในฐานะ “สื่อวัฒนธรรมเชิงพุทธ” ที่ทำหน้าที่เชื่อมโยงศรัทธา ปัญญา และการสื่อสารทางสังคมเข้าด้วยกัน อันนำไปสู่แนวทางการอนุรักษ์พุทธศิลป์อย่างยั่งยืนผ่านกระบวนการสื่อสารที่เหมาะสมในบริบทสังคมปัจจุบัน
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กิติมา สุรสนธิ. (2542). ความรู้ทางการสื่อสาร. โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
กฤษณา หงษ์อุเทน. (2562). พุทธศิลป์กับการสื่อสาร.
กฤษณา หงษ์อุเทน. (2562). พุทธศิลป์ร่วมสมัย: การตีความใหม่ผ่านสื่อดิจิทัล. วารสารศิลปกรรมศาสตร์, 7(2), 45–67.
ถนัด ยันต์ ทอง. (2024). อิทธิพล คุณค่า ของ พุทธ ศิลป์ กับ การ พัฒนา จิต และ ปัญญา ใน สังคม ไทย. ม จร สุพรรณบุรี ปริทรรศน์, 3(1), 28-42.
รุจี ตันติอัศวโยธี. (2562). พุทธศิลป์กับการสื่อสาร. บริษัท พิมพ์ดีการพิมพ์ จำกัด.
วิรุณ ตั้งเจริญ. (2561). ศิลปะและความงาม. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พระมหาจี ร วัฒน์ ก น ต ว ณ โณ, & พระมหา ชาติชาย ป ญฺญา ว ชิโร. (2021). บทบาทของพุทธศิลป์ในวิถีการดำเนินชีวิต ของประชาคม อาเซียน บทบาทของพุทธศิลป์ต่อวิถีชีวิตในประชาคมอาเซียน. วารสารพุทธอาเซียนศึกษา, 5(2)
พระ มหา ประภาส ปริ ชา โน (แก้ว เกตุ พง ษ์), & พระ มหา บุญ ไทย ปุ ญฺ ญ มโน (ด้วง วงศ์). (2019). วิวัฒนาการ พุทธ ศิลป์ ใน ประเทศ อินเดีย. วารสาร สถาบัน วัฒนธรรม และ ศิลปะ, 21(1), 53-61.
พระ มหา ประภาส ปริ ชา โน (แก้ว เกตุ พง ษ์). (2017). วิเคราะห์ กำเนิด และ พัฒนาการ พุทธ ศิลป วัตถุ ใน อินเดีย. วารสาร พุทธ ปรัชญา วิวัฒน์, 1(3), 1-9.
สงวน รอดบุญ. (2535). สารานุกรมศึกษาศาสตร์ ฉบับพระเกียรติ 12 สิงหาคม 2535. โรงพิมพ์วิสิทธิ์พัฒนา.
Buddha, S., & Tho-un, W. (2024). Silpalai: The Scenario of Buddhist Art and Buddhology. RATANABUTH JOURNAL, 6(3), 656-668.
