ปัจจัยเชิงกลยุทธ์และบทบาทของของภาครัฐในการขับเคลื่อนความยั่งยืนขององค์กรธุรกิจ: กรณีศึกษาองค์กรธุรกิจขนาดใหญ่ในตลาดหลักทรัพย์ประเทศไทย
DOI:
https://doi.org/10.61462/cujss.v55i2.4671คำสำคัญ:
ความยั่งยืนขององค์กร, ปัจจัยเชิงกลยุทธ์, บทบาทภาครัฐบทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มุ่งศึกษาปัจจัยเชิงกลยุทธ์และบทบาทของภาครัฐที่ส่งผลต่อความยั่งยืนขององค์กรธุรกิจในประเทศไทย โดยวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างองค์ประกอบหลัก ได้แก่ ภาวะผู้นำ นโยบายองค์กร บุคลากร และการทำงานเป็นทีม และนวัตกรรมและเทคโนโลยี จากการเก็บข้อมูลจากพนักงาน 680 คน ในองค์กรขนาดใหญ่ที่จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย ผลการศึกษาชี้ให้เห็นว่า การบูรณาการปัจจัยเชิงกลยุทธ์และการสนับสนุนจากภาครัฐเป็นกุญแจสำคัญที่ช่วยให้องค์กรเติบโตได้อย่างมั่นคงและสอดคล้องกับเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน โดยเฉพาะภาวะผู้นำที่มีวิสัยทัศน์ ซึ่งสามารถกระตุ้นแรงจูงใจของพนักงาน ส่งผลต่อความยั่งยืนขององค์กรอย่างมีนัยสำคัญ นอกจากนี้ นโยบายองค์กรที่มีแผนกลยุทธ์ชัดเจนและสนับสนุนการมีส่วนร่วมของพนักงานผ่านการแลกเปลี่ยนความรู้และการฝึกอบรมอย่างต่อเนื่อง ช่วยให้องค์กรปรับตัวต่อการเปลี่ยนแปลงทางธุรกิจและสิ่งแวดล้อม การลงทุนในนวัตกรรมและการวิจัยและพัฒนา (R&D) ช่วยเสริมสร้างโครงสร้างองค์กรให้ยั่งยืน ขณะที่ภาครัฐมีบทบาทสำคัญในการกำหนดนโยบายสนับสนุนภาวะผู้นำ การให้สิทธิ ประโยชน์ทางภาษี และการจัดตั้งศูนย์วิจัยและพัฒนา อีกทั้งการพัฒนาความร่วมมือระหว่างภาครัฐ ภาคเอกชน และสถาบันการศึกษา ยังช่วยเร่งการเปลี่ยนผ่านขององค์กรสู่การพัฒนาอย่างยั่งยืนอย่างเป็นระบบ
Downloads
เอกสารอ้างอิง
Amabile, Teresa M. 2012. “Componential Theory of Creativity.” Encyclopedia of Management Theory. Harvard Business School Working Paper No. 12-096. Cambridge, MA: Sage.
Ashforth, Blake E., Kristen M. Rogers, and Kevin G. Corley. 2011. “Identity in Organizations: Exploring Cross-Level Dynamics.” Organization Science 22 (5): 1144–1156. https://doi.org/10.1287/orsc.1100.0591.
Attanasio, G., N. Preghenella, A. F. De Toni, and C. Battistella. 2022. “Stakeholder Engagement in Business Models for Sustainability: The Stakeholder Value Flow Model for Sustainable Development.” Business Strategy and the Environment 31 (3): 860– 874. https://doi.org/10.1002/bse.2922.
Avery, Gayle C., and Harald Bergsteiner. 2011. “Sustainable Leadership Practices for Enhancing Business Resilience and Performance.” Strategy & Leadership: 5–15. https://doi.org/10.1108/10878571111128766
Bandura, Albert. 2002. “Social Cognitive Theory in Cultural Context.” Applied Psychology: An International Review 51 (2): 269–290.
Bansal, Pratima, and Mark R. DesJardine. 2014. “Business Sustainability: It Is About Time.” Strategic Organization 12: 70–78. https://doi.org/10.1177/1476127013520265.
Barney, Jay. 1991. “Firm Resources and Sustained Competitive Advantage.” Journal of Management 17 (1): 99–120. https://doi.org/10.1177/014920639101700108.
Barsh, Joanna, Marla M. Capozzi, and Jonathan Davidson. 2008. “Leadership and Innovation.” McKinsey Quarterly.
Baumgartner, Rupert J. 2009. “Organizational Culture and Leadership: Preconditions for the Development of Sustainable Corporation.” Sustainable Development 17 (2): 102– 113. https://doi.org/10.1002/sd.405.
Bell, Simon, and Stephen Morse. 1999. Sustainability Indicators: Measuring the Immeasurable? London: Earthscan.
Boons, Frank, and Florian Lüdeke-Freund. 2013. “Business Models for Sustainable Innovation: State-of-the-Art and Steps Towards a Research Agenda.” Journal of Cleaner Production 45: 9–19. https://doi.org/10.1016/j.jclepro.2012.07.007.
Bossel, Hartmut. 1999. Indicators for Sustainable Development: Theory, Method, Applications. Canada: International Institute for Sustainable Development (IISD).
Carlsen, Arne. 2016. “On the Tacit Side of Organizational Identity: Narrative Unconscious and Figured Practice.” Culture and Organization 22 (2): 107–135.
Ceko, Elona. 2023. “On the Relationship Between ISO Standards and Sustainable Development.” Problemy Ekorozwoju 18 (2): 148–158. https://doi.org/10.35784/preko.39531.
Cheawsamut, Vichuda. 2021. “Corporate Communication Factors Affecting the Organization Growth and Sustainability: CP ALL PLC.” Panyapiwat Journal: 104–118. https://so05.tci-thaijo.org/index.php/pimjournal/article/view/248837. (in Thai)
Chesbrough, Henry W. 2020. Open Innovation: The New Imperative for Creating and Profiting from Technology. 2nd ed. Oxford: Oxford University Press.
Cummings, Thomas G., and Christopher G. Worley. 2014. Organization Development and Change. Boston: Cengage Learning.
Dawkins, Jeremy, and Stewart Lewis. 2003. “CSR in Stakeholder Expectations: And Their Implication for Company Strategy.” Journal of Business Ethics 44: 185–193. https://doi.org/10.1023/A:1023399732720.
Department for Environment, Food and Rural Affairs. 2009. Sustainable Development Indicators in Your Pocket 2009. London: Defra Publications.
Doppelt, Bob. 2010. Leading Change toward Sustainability: A Change-Management Guide for Business, Government, and Civil Society. 2nd ed. New York: Routledge. https://doi.org/10.4324/9781351278966.
Dutton, Jane E., and Janet M. Dukerich. 1991. “Keeping an Eye on the Mirror: Image and Identity in Organizational Adaptation.” Academy of Management Journal 34 (3): 517–554. https://doi.org/10.2307/256405.
Dyllick, Thomas, and Kai Hockerts. 2002. “Beyond the Business Case for Corporate Sustainability.” Business Strategy and the Environment 11 (2): 130–145. https://doi.org/10.1002/bse.322.
Eccles, Robert G., Ioannis Ioannou, and George Serafeim. 2014. “The Impact of Corporate Sustainability on Organizational Processes and Performance.” Management Science 60 (11): 2835–2857. https://doi.org/10.1287/mnsc.2014.1984
Elkington, John. 1997. Cannibals with Forks: The Triple Bottom Line of 21st Century Business. Oxford: Capstone. https://doi.org/10.1002/tqem.3310080106
Freeman, R. Edward. 2010. Stakeholder Theory: A Literature Review. Harvard Business School Working Paper No. 10-084.
Frostenson, Magnus, Sofia Helin, and Kristina Arbin. 2022. “Organizational Sustainability Identity: Constructing Oneself as Sustainable.” Scandinavian Journal of Management 38 (3): 101229. https://doi.org/10.1016/j.scaman.2022.101229.
Garavan, Thomas N., and David McGuire. 2010. “Human Resource Development and Society.” Advances in Developing Human Resources 12 (5): 487–507. https://doi.org/10.1177/1523422310394757.
Gazzola, Patrizia, and Gianluigi Colombo. 2014. “CSR Integration into the Corporate Strategy.” Cross-Cultural Management Journal 16: 331–337. https://doi.org/10.22409/conflu16i1.p20226
Hahang, E., S. Bayraktar, and A. Jiménez. 2022. “Early Evidence of Leadership Skills and Strategies in Managing the Impact of COVID-19 Pandemic in the Hospitality Industry.” Cross Cultural & Strategic Management 29 (3): 493–515. https://doi.org/10.1108/CCSM-03-2021-0041.
Hair, Joseph F., William C. Black, Barry J. Babin, and Rolph E. Anderson. 2010. Multivariate Data Analysis. 7th ed. Upper Saddle River, NJ: Prentice Hall.
Hambrick, Donald C. 2007. “The Field of Strategic Management: What’s in It and Why Does It Matter?” Strategic Management Journal 28 (10): 975–982.
Hanyapechchun, Chanin. 2023. The Public Sector in the Modern Age and the Development of Human Resources and SDGs Promotion. Bangkok: Digital Government Development Office (Public Organization). https://sdgs.nesdc.go.th/wpcontent/uploads. (in Thai)
Hart, Stuart L., and Mark B. Milstein. 2003. “Creating Sustainable Value.” Academy of Management Perspectives 17: 56–67. https://doi.org/10.5465/ame.2003.10025194.
Huang, Z., S. Sindakis, S. Aggarwal, and L. Thomas. 2022. “The Role of Leadership in Collective Creativity and Innovation.” Frontiers in Psychology 13. https://doi.org/10.3389/fpsyg.2022.1060412.
Jaikla, Sompong. 2018. “Model of Development and Promotion for Sustainability of Social Enterprises in Thailand.” Journal of MCU Nakhondhat: 342–363. https://so03.tcithaijo.org/index.php/JMND/article/view/140552. (in Thai)
Klemm Verbos, Amy, James A. Gerard, Paul R. Forshey, Carolyn S. Harding, and John S. Miller. 2007. “The Positive Ethical Organization.” Journal of Business Ethics 76 (1): 17–33. https://doi.org/10.1007/s10551-006-9275-2.
Kramar, Robin. 2014. “Beyond Strategic Human Resource Management.” International Journal of Human Resource Management 25: 1069–1089. https://doi.org/10.1080/09585192.2013.816863.
Lozano, Rodrigo. 2015. “A Holistic Perspective on Corporate Sustainability Drivers.” Corporate Social Responsibility and Environmental Management 22: 32–44. https://doi.org/10.1002/csr.1325.
Manyika, James, Michael Chui, Michael Osborne, Jacques Bughin, Peter Doblin, and Alex Perrone. 2017. What the Future of Work Will Mean for Jobs, Skills, and Wages. McKinsey Global Institute. https://www.mckinsey.com/featured-insights/themes/howautomation-is-shaping-the-future-of-work.
Martinez, R., and K. Wong. 2023. “Technology Investment and Organizational Resilience.” MIS Quarterly 47 (2): 567–589.
May-Chiun, Lo, A. Mohamad, T. Ramayah, and Y. Chai. 2015. “Examining the Effects of Leadership.” Inzinerine Ekonomika-Engineering Economics: 409–421.
Mintzberg, Henry. 1993. “The Overpowering Hand.” Harvard Business Review 71 (5): 66–77.
Mohammad Reza Azizi, Rasha Atlasi, Arash Ziapour, Jaffar Abbas, and Roya Naemi. 2021. “Innovative Human Resource Management Strategies During the COVID-19 Pandemic.” Heliyon 7 (6): e07233. https://doi.org/10.1016/j.heliyon.2021.e07233.
Muloi, J. M., and D. Juma. 2021. “Influence of Organization Strategies on Sustainability.” Strategic Journal of Business & Change Management 8 (1): 710–728. https://doi.org/10.61426/sjbcm.v8i1.1943
Mumford, Michael D., Megan E. Higgs, and Todd C. McIntosh. 2017. “Cognitive Skills and Leadership Performance.” Leadership Quarterly 28 (1): 24–39. https://doi.org/10.1016/j.leaqua.2016.10.012
National Economic and Social Development Council, Office of the Prime Minister. 2023. The 13th National Economic and Social Development Plan (2023–2027). https://www.nesdc.go.th/download/Plan13/Doc/Plan13_Final.pdf. (in Thai)
OECD. 2015. G20/OECD Principles of Corporate Governance. Paris: OECD Publishing. https://doi.org/10.1787/9789264236882-en.
Pearce, David, Anil Markandya, and Edward B. Barbier. 1989. Blueprint for a Green Economy. London: Earthscan.
Porter, Michael E., and Mark R. Kramer. 2006. “The Link Between Competitive Advantage and Corporate Social Responsibility.” Harvard Business Review 84: 78–92.
Porter, Michael E., and Mark R. Kramer. 2011. “Creating Shared Value.” Harvard Business Review 89 (1–2): 62–77.
Rodriguez, C., and T. Smith. 2023. “Leadership and Innovation in Sustainable Organizations.” Leadership Quarterly 34 (3): 101622.
Saberi, Sara, Mahtab Kouhizadeh, Joseph Sarkis, and Lejia Shen. 2019. “Blockchain Technology and Its Relationships to Sustainable Supply Chain Management.” International Journal of Production Research 57 (7): 2117–2135. https://doi.org/10.1080/00207543.2018.1533261.
Schaltegger, Stefan, Erik G. Hansen, and Florian Lüdeke-Freund. 2016. “Business Models for Sustainability.” Organization & Environment 29 (1): 3–10. https://doi.org/10.1177/1086026615599806.
Senge, Peter M. 2006. The Fifth Discipline. New York: Doubleday.
Singh, Ashu. 2013. “Achieving Sustainability Through Internal Communication and Soft Skills.” The IUP Journal of Soft Skills 7 (1): 21–26.
Singh, Ashu, S. Sushil, S. Kar, and D. Pamucar. 2019. “Stakeholder Role for Developing a Conceptual Framework of Sustainability in Organization.” Sustainability 11 (1): 208. https://doi.org/10.3390/su11010208.
Standards for the Sustainable Development Goals. 2019. https://doi.org/10.18356/6a0e015ben.
Štrukelj, T., J. Nikolić, D. Zlatanović, and S. S. Zabukovšek. 2020. “A Strategic Model for Sustainable Business Policy Development.” Sustainability 12 (2): 526. https://doi.org/10.3390/su12020526.
Thai Institute of Directors Association. 2022. Corporate Governance Report of Thai Listed Companies 2022. Bangkok: Thai Institute of Directors Association. https://thaiiod.com/th/projects-2-detail.asp?id=845. (in Thai)
Trongwattanawuth, S., and P. Siriprasertsin. 2022. “The Structural Relationship Model of Organizational Capability and Corporate Social Responsibility Affecting the Sustainability of the Certified Green Industry in Thailand.” Journal of Humanities and Social Sciences Thonburi University: 71–82. https://so03.tcithaijo.org/index.php/trujournal/article/view/259584. (in Thai)
Tso, G. K. F., and J. Li. 2012. “Using Index to Measure and Monitor Progress on Sustainable Development.” In InTech eBooks. https://doi.org/10.5772/27292.
United Nations Global Compact. 2015. The Ten Principles of the UN Global Compact. New York: United Nations Global Compact. https://unglobalcompact.org/library/1151
Vargas-Hernández, José G. 2021. “Strategic Organizational Sustainability.” Circular Economy and Sustainability 1 (2): 457–476. https://doi.org/10.1007/s43615-020-00003-y.
Wheelen, Thomas L., J. David Hunger, Alan N. Hoffman, and Charles E. Bamford. 2018. Strategic Management and Business Policy. 15th ed. London: Pearson.
Whelan, Tensie, and Carly Fink. 2016. “The Comprehensive Business Case for Sustainability.” Harvard Business Review. https://hbr.org/2016/10/the-comprehensive-business-casefor-sustainability.
Wright, Patrick M., and Gary McMahan. 1997. “Investing in People.” Academy of Management Review 22 (1): 90–114.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เงื่อนไขการอนุญาตสาธารณะ
นโยบายลิขสิทธิ์และการอนุญาต
วารสารสังคมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เผยแพร่เนื้อหาทั้งหมดภายใต้ สัญญาอนุญาตครีเอทีฟคอมมอนส์แบบแสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง 4.0 นานาชาติ (CC BY-NC-ND 4.0)
ลิขสิทธิ์
บทความทั้งหมดที่ตีพิมพ์ในวารสารสังคมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เป็นลิขสิทธิ์ของ คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ผู้เขียนจะโอนสิทธิ์ทั้งหมดให้แก่วารสารเมื่อบทความได้รับการตอบรับให้ตีพิมพ์
สัญญาอนุญาต CC BY-NC-ND 4.0
ภายใต้สัญญาอนุญาตนี้:
-
แสดงที่มา (BY): ผู้ใช้ต้องแสดงที่มาโดยอ้างอิงถึงผู้เขียน คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และวารสารสังคมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย พร้อมทั้งให้ลิงก์ไปยังสัญญาอนุญาต และระบุหากมีการเปลี่ยนแปลง ทั้งนี้สามารถทำได้ในลักษณะที่สมเหตุสมผล แต่ต้องไม่ทำในลักษณะที่แสดงว่าผู้อนุญาตให้การรับรองผู้ใช้หรือการใช้งานดังกล่าว
-
ไม่ใช้เพื่อการค้า (NC): ผู้ใช้ไม่สามารถใช้เนื้อหาเพื่อวัตถุประสงค์ทางการค้า การใช้งานเชิงพาณิชย์จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรล่วงหน้าจากผู้เขียนและคณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
-
ไม่ดัดแปลง (ND): หากผู้ใช้นำเนื้อหาไปรวม ดัดแปลง หรือต่อยอด ผู้ใช้ไม่สามารถเผยแพร่งานที่ดัดแปลงนั้นได้ การดัดแปลงผลงานจะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรล่วงหน้าจากผู้เขียนและคณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
นโยบายการเข้าถึงแบบเปิด
วารสารสังคมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ให้การเข้าถึงเนื้อหาแบบเปิดโดยทันทีตามหลักการที่ว่าการทำให้งานวิจัยสามารถเข้าถึงได้อย่างเสรีแก่สาธารณะจะสนับสนุนการแลกเปลี่ยนความรู้ในระดับโลก ผู้ใช้สามารถอ่าน ดาวน์โหลด คัดลอก เผยแพร่ พิมพ์ ค้นหา หรือเชื่อมโยงไปยังเนื้อหาฉบับเต็มของบทความได้โดยไม่ต้องขออนุญาตล่วงหน้าจากผู้จัดพิมพ์หรือผู้เขียน ทั้งนี้เป็นไปตามสัญญาอนุญาต CC BY-NC-ND 4.0
นโยบายการเก็บบันทึกด้วยตนเอง
ผู้เขียนสามารถเก็บบันทึกบทความฉบับตีพิมพ์สุดท้าย ต้นฉบับที่ส่ง (preprint) หรือฉบับที่ผ่านการประเมิน (postprint) ในคลังสถาบันหรือเว็บไซต์ส่วนตัวได้ โดยต้องมีการอ้างอิงการตีพิมพ์ครั้งแรกในวารสารสังคมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย พร้อมระบุแหล่งอ้างอิงที่สมบูรณ์และลิงก์ไปยังเว็บไซต์ของวารสาร
การขออนุญาต
สำหรับการใช้งานนอกเหนือจากที่ครอบคลุมโดยสัญญาอนุญาต CC BY-NC-ND 4.0 กรุณาติดต่อ:
กองบรรณาธิการ
วารสารสังคมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
Email: cusocscij@gmail.com
สำหรับข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับสัญญาอนุญาตครีเอทีฟคอมมอนส์แบบแสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง 4.0 นานาชาติ กรุณาเยี่ยมชม: https://creativecommons.org/licenses/by-nc-nd/4.0/deed.th
